We komen eraan!

Het zal in december meer dan twee jaar geleden zijn dat ik vertrok. Naar het land dat ik, zo blijkt eenmaal terug in Nederland, niet meer uit mijn hoofd kan zetten. Bij alles wat ik doe of zie heb ik wel weer een reden om eraan te denken, erover te praten. De dromen waren vreselijk. Ik was er altijd, maar ik kon niets, wist niets en zag niets van het land dat ik zo graag opnieuw wilde zien.

Op de vraag waarom ik het mis, heb ik geen antwoord. Daar heb ik lang over nagedacht. Ik moet erachter komen, wil erachter komen en ga erachter komen. Ik ga het land laten zien aan iemand van wie ik heel veel hou. Mijn vader. Ik denk dat hij mij kan helpen erachter te komen wat ik mis.

In december vertrekken we voor vier weken lang naar dat land, het land dat ik niet meer uit mijn hoofd kan zetten. Maar waar ik wel rustiger over ben sinds ik weet dat ik het weer ga zien, ga beleven. Nepal, we komen eraan!

 

Alles voor Tibet

Leo Hoeksema:“Ik vind niet dat sporters de rotzooi op moeten ruimen van de mensen uit de politiek”

Er aan verdienen doet hij niet en toch is hij er acht volle maanden in het jaar druk mee. Leo Hoeksema, een van de oprichters en organisatoren van het festival Ticket For Tibet, vecht al jaren voor erkenning van het festival. “Eindelijk begint het balletje te rollen.” Het belooft dit jaar weer een mooie editie te worden met grote Nederlandse namen als Bløf, Racoon, Moke en Peter Pan Speedrock. Ook de Tibetanen zijn vertegenwoordigd, onder andere door de zanger Loten.

De timing van het festival lijkt alles te maken te hebben met de Olympische Spelen die deze zomer in Peking plaats zullen vinden. Ticket For Tibet is namelijk niet alleen maar een leuk festival; via deze weg willen de organisatoren aandacht vragen voor de situatie in Tibet. In februari reisde Leo, samen met een groep journalisten, af naar Dharamsala in het noorden van India waar de Dalai Lama en vele andere Tibetanen in ballingschap leven.

Bløf weigert naar de Olympische Spelen in Peking te gaan en speelt op Ticket For Tibet.

“Fantastisch. Dat is kleur bekennen! Peter van Bløf is een hele gematigde jongen. Hij was mee naar Dharamsala en daar is hij echt een activist geworden. Hij werd een stukje radicaler en dat is natuurlijk fantastisch om te zien. Emotie doet veel met eenmens, het maakt je wat strijdvaardiger. Zo waren we ook op bezoek bij een kinderdorp in Dharamsala. We stonden daar met alleen maar grote jongens en allemaal met de tranen in onze ogen! Door die onbevangenheid van de kinderen daar.”

Ben je de Dalai Lama nog tegengekomen in Dharamsala?

“Ik heb hem zelfs ontmoet! Er was een teaching van de Dalai Lama, ik was eigenlijk te moe om te gaan. Toch ben ik gegaan. Paul Hilkens (de andere oprichter van het festival) schrijft elk jaar een brief aan de Dalai Lama. Hij wilde dat ik eens zou proberen het aan de Dalai Lama te geven, want hem lukte dat nooit. Dus ik was met een valse perspas helemaal vooraan gaan zitten, als enige westerling tussen al die monikken. Op het moment dat de Dalai Lama tevoorschijn kwam, keken we elkaar meteen aan. Ik dacht “die laat ik niet meer los”. Hij liep gelijk op mij af. Eerst werd hij nog wat tegengehouden door de Indiase politie maar toen pakte hij toch het pakketje van me aan. Heel bijzonder was dat.”

Ben je van mening dat sporters de Olympische spelen moeten boycotten?

“Nee, ik vind niet dat sporters de rotzooi op moeten ruimen van de mensen uit de politiek. Maar je gaat als Pieter van de Hoogeband toch de geschiedenis in, als je met een gouden medaille tijdens je laatste Olympische spelen op het podium staat en dan in een keer laat zien dat je voor Tibet bent! Dat is toch fantastisch, want wat heeft hij nou te verliezen?”

Je bent zelf nog nooit in Tibet geweest, is dat niet een beetje vreemd als je voor de Tibetaanse kwestie strijdt?

“Ik denk dat ik hier in Nederland meer voor de Tibetaanse zaak kan betekenen. Hoewel ik wel heel erg benieuwd ben naar hun cultuur en hun land. Aan de andere kant ben ik solidair; veel Tibetanen kunnen hun eigen land niet in, dus ik kan het ook niet.”